Την ώρα που οι εργαζόμενοι μετρούν τα ψώνια στο ταμείο και κόβουν από το φαγητό τους, κάποιοι μετρούν υπερκέρδη. Αυτό λέγεται ταξικός πόλεμος, και διεξάγεται καθημερινά στο ράφι του σούπερ μάρκετ.
Οι τιμές των βασικών τροφίμων εκτοξεύτηκαν. Κρέας, γάλα, ψωμί, λάδι έγιναν είδη πολυτελείας. Οι μισθοί, καθηλωμένοι και διαρκώς πίσω από τον πληθωρισμό, δεν καλύπτουν ούτε τα στοιχειώδη. Τα νοικοκυριά δαπανούν πάνω από το 20% του εισοδήματός τους μόνο για να φάνε. Αυτό δεν είναι «οικονομική προσαρμογή». Είναι φτωχοποίηση.
Την ίδια στιγμή, οι αγρότες ασφυκτιούν. Πουλάνε κάτω από το κόστος, πληρώνουν πανάκριβο ρεύμα, καύσιμα, ζωοτροφές και λιπάσματα. Αντιμέτωποι με τράπεζες, μεγαλέμπορους και αλυσίδες,εγκαταλείπουν καλλιέργειες και ζώα. Το αποτέλεσμα; Λιγότερη παραγωγή, μεγαλύτερη εξάρτηση, μεγαλύτερη ακρίβεια. Ένας φαύλος κύκλος που βολεύει μόνο τα καρτέλ.
Κι όμως, κάποιοι κερδίζουν. Μεγάλες αλυσίδες, μεσάζοντες, εισαγωγείς. Η απόσταση ανάμεσα στην τιμή παραγωγού και την τιμή στο ράφι είναι σκάνδαλο. Δεν είναι «αγορά»είναι ολιγοπώλιο με κρατική ανοχή. Τα δήθεν μέτρα,τα «καλάθια» και οι επικοινωνιακές εξαγγελίες δεν μείωσαν τις τιμές. Απλώς νομιμοποίησαν την ακρίβεια και προστάτευσαν τα κέρδη.
Η επισιτιστική ασφάλεια σήμερα δεν απειλείται επειδή δεν έχουμε τρόφιμα. Απειλείται επειδή δεν μπορούμε να τα αγοράσουμε. Γιατί η τροφή μετατράπηκε σε πεδίο κερδοσκοπίας. Γιατί η αγορά αφέθηκε ανεξέλεγκτη. Γιατί το κράτος διάλεξε πλευρά.
Τι διεκδικούμε τώρα
-Πλαφόν στις τιμές βασικών ειδών διατροφής. Όχι άλλες δικαιολογίες.
-Σπάσιμο των καρτέλ σε τρόφιμα και ενέργεια. Έλεγχος, πρόστιμα, παρέμβαση.
-Κατώτατες εγγυημένες τιμές για τους αγρότες, που να καλύπτουν το κόστος και να εξασφαλίζουν αξιοπρέπεια.
-Φθηνό ρεύμα και καύσιμα για τον πρωτογενή τομέα. Όχι επιδοτήσεις στους μεσάζοντες.
-Κατάργηση ΦΠΑ στα βασικά τρόφιμα.
-Αυξήσεις μισθών και συντάξεων με βάση το πραγματικό κόστος ζωής.
-Δημόσιο σχέδιο τροφίμων, από το χωράφι στο τραπέζι, χωρίς μεσάζοντες και κερδοσκόπους.
Κανείς δεν μπορεί να ζήσει με υποσχέσεις Μας λένε να «κάνουμε υπομονή». Να «προσαρμοστούμε». Να συνηθίσουμε να τρώμε λιγότερο και χειρότερα.
Δεν θα το δεχτούμε. Γιατί η τροφή δεν είναι εμπόρευμα. Είναι δικαίωμα. Και όταν ένα σύστημα δεν μπορεί να εξασφαλίσει το δικαίωμα στην αξιοπρεπή διατροφή, τότε το πρόβλημα δεν είναι οι τιμές είναι το ίδιο το σύστημα. Απέναντι στην ακρίβεια, δεν υπάρχει ατομική λύση. Υπάρχει μόνο συλλογική σύγκρουση. Απέναντι σε αυτούς που κερδίζουν από την φτωχοποίηση μας.
Η Ιωάννα Λιούτα είναι Πολιτική και Οικονομική Αναλύτρια. To άρθρο της δημοσιεύθηκε στο tvxs.gr
Ακολουθήστε μας στο Instagram και στο Facebook για να βλέπετε τα άρθρα που σας ενδιαφέρουν