0
1
σχόλια
274
λέξεις
Α' ΠΡΟΣΩΠΟ
«Πρέπει να 'ναι κανένας κύριος του οίκτου του, γιατί κάνει περισσότερο κακό κι απ' τη μεγαλύτερη ακόμη αδιαφορία»
 
DOCTV.GR
9 Μαΐου 2018
Ο οίκτος είναι δίκοπο μαχαίρι. Όποιος δεν ξέρει να τον χρησιμοποιήσει, πρέπει να μην καταπιάνεται μ' αυτόν ποτέ. Στην αρχή ο οίκτος -όπως η μορφίνη- είναι μια ευεργεσία για τον άρρωστο, ένα γιατρικό, ένα καταπραϋντικό, που γίνεται θανάσιμο δηλητήριο όταν δεν ξέρεις τη σωστή αναλογία, το σημείο που πρέπει να σταματήσεις. Οι πρώτες ενέσεις κάνουν καλό, ησυχάζουν, σταματάνε τον πόνο. Δυστυχώς, η ψυχή, όπως κι ο ανθρώπινος οργανισμός, έχει μιαν απίστευτη ικανότητα προσαρμογής.

Όπως τα νεύρα ζητάνε ολοένα μεγαλύτερη δόση μορφίνης, έτσι κι η ψυχή έχει ανάγκη από περισσότερο οίκτο και, στο τέλος ζητάει περισσότερο απ' όσο μπορεί να της δώσει κανείς. Αναπόφευκτα, έρχεται η στιγμή που είσαι αναγκασμένος να πεις το "όχι". Κι ο άρρωστος μισεί περισσότερο τον ευεργέτη του γι' αυτή την τελευταία άρνηση, παρά αν αυτός είχε αρνηθεί απ' την αρχή να τον βοηθήσει.

Ναι, αγαπητέ κύριε υπίλαρχε, πρέπει να 'ναι κανένας κύριος του οίκτου του, γιατί κάνει περισσότερο κακό κι απ' τη μεγαλύτερη ακόμη αδιαφορία.


Απόσπασμα από το βιβλίο του Στέφαν Τσβάιχ Επικίνδυνος οίκτος. εκδ. Άγρα. Ο Στέφαν Τσβάιχ (28 Νοεμβρίου 1881-23 Φεβρουαρίου 1942) ήταν Αυστριακός συγγραφέας, δημοσιογράφος και βιογράφος. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε στο γερμανικό Υπουργείο Άμυνας. Παρ' όλ' αυτά παρέμεινε ειρηνιστής σε όλη του τη ζωή. Μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, κατέφυγε στην Αυστρία κι έπειτα στην Αγγλία. Το 1940 πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες και μετά στη Βραζιλία, όπου το 1942 ο ίδιος και η δεύτερη σύζυγός του, Lotte, αυτοκτόνησαν απελπισμένοι για το μέλλον της Ευρώπης και του πολιτισμού της.


Διαβάστε επίσης: Τσβάχι: Οι μεγάλες στιγμές της ανθρωπότητας 
εμφάνιση σχολίων