DOC TV
  • Μπουκάι: Η αγάπη

    «Aγάπη δεν είναι να θυσιάζεσαι. Η αγάπη χαίρεται με το μαζί»

    DOCTV.GR
    15.11.2016
    «ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΕΝΑ ΣΩΡΟ ΠΡΑΓΜΑΤΑ για να σου εκφράσω, να σου δείξω, να σου αποδείξω, να επιβεβαιώσω ή να υποστηρίξω ότι σ’ αγαπώ, όμως, μόνο ένα πράγμα μπορώ να κάνω με την αγάπη μου, κι αυτό είναι να α’αγαπώ, να ασχολούμαι μαζί σου, να εκδηλώνω τα συναισθήματά μου όπως τα νιώθω. Και το πώς τα αισθάνομαι είναι ο δικός μου τρόπος να σ’ αγαπώ.

    ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΔΕΧΤΕΙΣ Ή ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΑΠΟΡΡΙΨΕΙΣ, μπορείς να καταλάβεις τι σημαίνει ή μπορείς να το αγνοήσεις παντελώς. Αυτός, όμως, είναι ο τρόπος μου να σ΄ αγαπώ· δεν έχω άλλον. Ο καθένας έχει έναν μόνο τρόπο ν’ αγαπάει: τον δικό του».

    ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΣΥΝΑΝΤΑΜΕ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ άτομα που έμαθαν –λανθασμένα και χωρίς να καταλάβουν πώς–, ότι αγάπη είναι να χτυπάς, και καταλήγουν να παντρεύονται κάποιους που τους χτυπούν προκειμένου να αισθανθούν ότι τους αγαπούν (πολλές κακοποιημένες γυναίκες υπήρξαν κακοποιημένες θυγατέρες). Για αιώνες κακοποιούσαν ή πλήγωναν οι γονείς τα παιδιά τους λέγοντας ότι το κάνουν για το καλό τους: ”Εμένα με πονάει περισσότερο που πρέπει να σε δείρω”, λένε συχνά οι γονείς. Και στα πέντε σου, δεν είσαι σε θέση να κρίνεις αν είναι ή δεν είναι πράγματι έτσι. Και προσαρμόζεσαι· αλλάζεις συμπεριφορά. Και εξακολουθείς, πολλές φορές, να τρως ξύλο και να το θεωρείς ωφέλιμο.

    «ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΥΤΕΣ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ με τη λογική, έχουν να κάνουν με τον τρόπο που κουβαλάει κανείς μέσα του δικά του άλυτα θέματα· με το πώς αντιλαμβάνεται την αγάπη. Το Σ’ ΑΓΑΠΩ και ΣΟΥ ΔΕΙΧΝΩ ΟΤΙ Σ’ ΑΓΑΠΩ μπορεί να είναι δύο πράγματα τελείως διαφορετικά για μένα και για σένα. Και εδώ, όπως και σε όλα τα θέματα, μπορεί να διαφωνήσουμε ριζικά χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο ένας από τους δύο κάνει αναγκαστικά λάθος.

    ΌΤΑΝ Σ’ ΑΓΑΠΑΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ, σου αφιερώνει ένα μέρος της ζωής, του χρόνου και του ενδιαφέροντός του. Όταν σ’ αγαπάει κάποιος, οι πράξεις του σου λένε καθαρά πόσο πολύ νοιάζεται για σένα. Μπορεί ν’ αποφασίσω να κάνω κάτι που θέλεις, με τη φαντασίωση ότι θα καταλάβεις πόσο σ’ αγαπώ. Κάποια φορά μπορεί να το κάνω, άλλοτε μπορεί και όχι. Αν και δεν μου αρέσει, μπορεί να σηκωθώ από τα χαράματα της 13ης Δεκεμβρίου, να στολίσω το σπίτι και να ετοιμάσω το πρωινό γεμίζοντας τους τοίχους με αφίσες και το κρεβάτι με δώρα, και για το βράδυ να έχω καλέσει ένα σωρό κόσμο…

    ΞΕΡΟΝΤΑΣ ΠΟΣΟ ΣΕ ΣΥΓΚΙΝΕΙ, ΕΙΝΑΙ ΠΙΘΑΝΟ κάποια φορά να το δεις να γίνεται, αν έχω διάθεση. Αν, όμως, επιβάλλεται να κάνω το ίδιο κάθε χρόνο, κι εγώ το επαναλαμβάνω μόνο και μόνο για να σ’ ευχαριστήσω… μην έχεις και την απαίτηση να το απολαμβάνω. Γιατί, αν δεν είναι κάτι που κι εγώ θέλω από μόνος μου, ίσως είναι καλύτερο και για τους δυο μας να μη το κάνω καθόλου. Βέβαια, αν εγώ δεν έχω ποτέ διάθεση να κάνω κάτι τέτοιο, ούτε και τίποτ’ απ’ αυτά που ξέρω ότι σου αρέσουν, τότε κάτι συμβαίνει.

    ΜΕ ΤΗ ΣΥΜΒΙΩΣΗ, ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΜΑΘΩ ΝΑ ΧΑΙΡΟΜΑΙ με την ψυχική ικανοποίηση που σου προσφέρω, έτσι όπως εσύ το προτιμάς. Και πράγματι, έτσι γίνεται. Αυτό όμως δεν έχει καμία σχέση με ορισμένες απόψεις που λίγο-πολύ δέχονται όλοι, απόψεις που φαίνονται να είναι αντίθετες με αυτό που μόλις είπα, και με τις οποίες, ασφαλώς, δεν συμφωνώ. Μιλάω συγκεκριμένα για τις θυσίες στην αγάπη.

    ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΜΕ ΠΕΙΣΕΙ ότι πέρα από την ιδέα τού να είναι κανείς ευτυχισμένος, σημαντικές σχέσεις είναι εκείνες όπου ο ένας είναι ικανός να θυσιάζεται για τον άλλον. Η αλήθεια είναι πως εγώ δεν πιστεύω ότι η αγάπη είναι χώρος θυσίας. Δεν πιστεύω ότι όταν θυσιάζεται κανείς για τον άλλον, αυτό αποτελεί εγγύηση αγάπης, και ακόμη λιγότερο, ότι η θυσία αποδεικνύει την αγάπη μου για τον άλλο.

    Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΠΟΥ ΕΓΓΥΑΤΑΙ ΤΗΝ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ να χαιρόμαστε πράγματα μαζί, κι όχι ένα μέτρο για το πόσο είμαι διατεθειμένος να υποφέρω για σένα, ή πόσο είμαι έτοιμος να απαρνηθώ τον ίδιο μου τον εαυτό. Σε κάθε περίπτωση, το μέτρο της αγάπης μας δεν το καθορίζει ο πόνος που μπορεί να μοιραστούμε – έστω κι αν αυτό αποτελεί μέρος της ζωής.

    Η ΑΓΑΠΗ ΜΕΤΡΙΕΤΑΙ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΩΝΕΙ ΑΝΑΛΟΓΑ με το πόσο ικανοί είμαστε να περπατάμε μαζί σ’ αυτόν τον δρόμο, να απολαμβάνουμε κάθε βήμα όσο γίνεται περισσότερο, και να αυξάνουμε την ικανότητα μας να χαιρόμαστε ακριβώς αυτό: το ότι είμαστε μαζί».


    Απόσπασμα από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι, Ο δρόμος της συνάντησης, φύλλα Πορείας ΙΙ, εκδ. Opera. Ο Χόρχε Μπουκάι (30 Οκτωβρίου 1949) είναι Αργεντινός ψυχοθεραπευτής και συγγραφέας από την Αργεντινή. Τα βιβλία του έχουν πουλήσει πάνω από 2 εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο και έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από δεκαεπτά γλώσσες.

    Πηγή: Psycheandlife


    Διαβάστε επίσης: Μπουκάι: 9 αλήθειες
     
    TAGS:

    Βιβλίο, Άποψη, Σχέσεις, Αγάπη

EMAIL NEWSLETTER

Τα νέα του DOC TV στο mail σας.

ΔΗΜΟΦΙΛΗ