Ο Πέτρος είναι ένας από εμάς. Εξηγεί πως το αποφάσισε…
ΠΕΤΡΟΣ-ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΠΙΡΜΠΙΛΗΣ
1 Νοεμβρίου 2010
ΕΝΑ ΜΟΝΟ ΔΕΝ ΘΕΛΗΣΑ. Να υποταχτώ, να υπακούσω την οργανωμένη, συντηρητική κοινωνία που θα μου παρείχε ασφάλεια. Στα δεκαπέντε μου, λάτρεψα και ταυτίστηκα με όλα τα υπέροχα και ταυτόχρονα τραγικά πλάσματα: Τζάνις Τζόπλιν, Τζίμι Χέντριξ, Τζιμ Μόρισον, Ντέιβιντ Μπάουι, Σιντ Βίσιους, κι όλο το Factory του Άντι Γουόρχολ. Mε την Νίκο, την Πάτι Σμιθ, τον Λου Ρίντ και την Μαντόνα, όταν τίποτα πάνω της δεν έδειχνε ότι αργότερα, θα γίνει… «κυρία». Όπως πολλοί από εσάς, έπινα ότι έβρισκα μπρος μου, μέχρι να πέσω κάτω, ενώ σε πιο εκρηκτικές στιγμές, χτυπούσα το κεφάλι στον τοίχο ακούγοντας το God Save the Queen των Sex Pistols (κάτι που νόμιζα ότι έκανα μόνο εγώ ώσπου έμαθα ότι το συνήθιζαν κι άλλα «βαρεμένα» σαν εμένα).
ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ, ΣΕ ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ, ΜΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ ΕΝΤΟΝΟ ΘΑΥΜΑΣΜΟ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΓΝΩΣΤΟΣ. Μιλούσε πολύ όμορφα και είχε μια λάμψη στα μάτια. Ανάμεσα στα άλλα, είπε ότι σπουδάζει σκηνοθεσία. Ήταν η λέξη κλειδί. Αποφάσισα να μην γίνω κλοσάρ τελικά, αλλά να σπουδάσω κι εγώ σκηνοθεσία. Για να καταλάβετε πόσο αντιδραστικός ήμουν, μαζί με όλες τις υπόλοιπες αλλαγές που επέφερε η εφηβεία, μέχρι και το όνομα μου άλλαξα. Μια χαρά ήταν το Παναγιώτης, (με βάφτισαν έτσι γιατί γεννήθηκα δεκαπενταύγουστο) αλλά με ρώτησαν; Άρχισα να συστήνομαι ως «Πέτρος» όχι για λόγους ακουστικής αλλά γιατί ως Πέτρος ένιωθα πιο… δυνατός. Έτσι, παρέμεινα Πέτρος. Και παρότι η αλλαγή αυτή δεν επισημοποιήθηκε ποτέ θεσμικά, θεωρώ ότι τα κατάφερα.
ΟΤΑΝ ΑΡΧΙΣΑ ΤΙΣ ΣΠΟΥΔΕΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ, όλα όσα με απασχολούσαν έως τότε, έσβησαν. Οι θεραπευτικές ιδιότητες της τέχνης σάρωσαν όσα βρήκαν στο διάβα τους. Στη σχολή αποδείχτηκε ότι ήμουν καλός στο γράψιμο. Μάλλον λογικό αφού αν και δυσλεκτικός (ακόμα και σήμερα), φοβισμένο και ντροπαλό παιδάκι, έγραφα ποιήματα από τα δέκα μου χρόνια. Θα ήμουν δώδεκα ετών όταν ο πατέρας μου τα έδειξε σ’ έναν γείτονα ποιητή, ο οποίος του είπε: «Αυτό το παιδί σκέφτεται αλλιώτικα. Έχει κάτι!». Περισσότερο ανησύχησα παρά χάρηκα με εκείνο το «κάτι».
ΣΤΑ ΕΙΚΟΣΙ ΔΥΟ, ΑΠΟΦΑΣΙΣΑ ΝΑ ΓΥΡΙΣΩ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ. Μέσες άκρες αυτό έκανα επί μια δεκαετία. Μαρόκο, Ιαπωνία, Μυανμάρ (Βιρμανία τότε), Ινδία, Συρία, Βραζιλία… σε πολλά μέρη ακόμα, πήγα. Στην Αυστραλία έμεινα δυο χρόνια, στην Αμερική έναν. Δούλεψα γκαρσόνι, γεωργός, αποθηκάριος, ξεναγός, εργάτης, μεταφραστής ροζ διηγημάτων… κι όταν βαρέθηκα, (γιατί κατάλαβα τι εννοούσε ο Καβάφης λέγοντας: «Η ίδια πόλη σε ακολουθεί πάντα») επέστρεψα στην Αθήνα. Μέσα σε μια κατάθλιψη που κράτησε χρόνια, αφού στην Ελλάδα κάτι δεν μου καθόταν καλά, βρήκα διέξοδο στη συγγραφή και στη σκηνοθεσία.
ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣΑ ΤΡΕΙΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ. Στη πρώτη, πρωταγωνίστρια ήταν η Έλενα Ναθαναήλ, που να ναι καλά εκεί που είναι, μου έδειξε εμπιστοσύνη παρότι ούτε με ήξερε, ούτε είχα κάνει τίποτα έως εκείνη την ώρα. Οι ταινίες βραβεύτηκαν, συμμετείχαν σε εγχώρια και διεθνή φεστιβάλ, ώσπου, το ένα φέρνει το άλλο, δίχως να το καταλάβω βρέθηκα στην ιδιωτική τηλεόραση που έκανε τότε τα πρώτα της βήματα. Πέρασα κι έμαθα πολλά δίπλα σε ανθρώπους σαν την Σεμίνα Διγενή, τον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο, τον Κωνσταντίνο Βήτα -για τον οποίο σκηνοθέτησα τα βίντεο των Στέρεο Νόβα. Έβγαζα πολλά χρήματα για την ηλικία μου, τα τσάκισα όλα (κι έχω δάνεια τώρα!).
ΕΠΙΣΗΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΛΕΜΕ ΟΛΑ, ΨΩΝΙΣΤΗΚΑ. Μου φαινόταν δα ότι κάτι έκανα! Μ’ αυτά και μ΄ αυτά κάτι η επιτυχία κάτι η πολλή δουλειά με οδήγησε στην απόλυτη μιζέρια! Δεν περνούσα καλά. Γι αυτό, σχεδόν δέκα χρόνια μετά σε αυτή τη δουλειά, κι ενώ βρισκόμουν σ΄ αυτό που λέμε “peak” στα επαγγελματικά, ξύπνησα μια μέρα και τα μούτζωσα όλα. Άφησα την Αθήνα για μια ακόμη φορά κι επί δυο χρόνια πηγαινοερχόμουν Βερολίνο–Άμστερνταμ. Κι από σκηνοθέτης που ήμουνα έγινα πορτιέρης και μπάρμαν. Αυτό κι αν ήταν μάθημα. Τέλος πάντων, για να μην το κουράζουμε, έγινα δημοσιογράφος όταν επέστρεψα οριστικά στην Αθήνα το 1999, άφραγκος κι άνεργος στα 38 μου χρόνια.
ΔΕΝ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΠΕΡΑΣΕΙ ΠΟΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ότι θα έκανα κάποτε αυτή τη δουλειά. Ήταν να γίνει όμως, και υπεύθυνος γι΄αυτό είναι ο Τσαγκαρουσιάνος, που κι αυτός, όπως εκείνος ο γείτονας–ποιητής στα παιδικά μου χρόνια, «μυρίστηκε» ένα … «βαρεμένο» (ότι κι αν σημαίνει αυτό) μυαλό, και μέσα σε ένα απόγευμα μου έδωσε εν λευκώ ένα δισέλιδο στο περιοδικό Symbol, όπου θα μπορούσα να γράφω ότι μα ότι ήθελα. Αυτό έκανα. Τα έβγαλα όλα έξω. Δεν άφησα τίποτα! Ο κόσμος γέλασε, έκλαψε, αναρωτήθηκε ποιός είναι αυτό το ούφο που τα γράφει αυτά κι ύστερα… «ήρθαν οι μέλισσες», δηλαδή άρχισαν να χτυπάνε το ένα μετά το άλλο τα τηλέφωνα «για δουλειά». Το τσουνάμι των περιοδικών με ξέβρασε στην εφημερίδα «Βήμα» για τρία χρόνια και κατόπιν, για άλλα δύο χρόνια στην «Καθημερινή» και ως υπεύθυνο επί των πολιτιστικών στο περιοδικό «Γυναίκα».
ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΚΕΡΔΟΣ από αυτές τις συνεργασίες ήταν οι προσωπικότητες που γνώρισα. Οι πόρτες που διάβηκα μου έμαθαν πολλά. Κι αφού έμαθα που έμαθα μερικά πράγματα, το… «αλλιώτικο!» μυαλό μου θέλησε να υλοποιήσει τις σκέψεις του σε τρία βιβλία και μια βιογραφία για την Μαλβίνα Κάραλη, που ψηφιοποιήθηκε πρόσφατα από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, κάτι που με συγκίνησε γιατί αγαπούσα την Μαλβίνα. Ταυτόχρονα άρχισα να ασχολούμαι ξανά με το βίντεο και τη φωτογραφία. Εξέθεσα στο BIOS, δημοσίευσα φωτογραφίες μου σε περιοδικά και με μεγάλη χαρά είδα τα βίντεο που είχα κάνει για τους Στέρεο Νόβα (New Life, 3000 μέρες, Οδύσσεια κ.λπ.) να γίνονται κλασικά. Δεν είναι μόνο αυτά. Η περιπέτεια έχει πολλά ακόμη κεφάλαια. Αλλά ήδη νιώθω ότι είπα πολλά. «Γιατί μπήκα στον κόπο;» θα ρωτήσετε. Γιατί ενώ ήμουν πάντα έτοιμος για όλα, υπήρχε ένα πράγμα που δεν μου πέρασε ούτε μια στιγμή από το μυαλό: να ασχοληθώ με τα κοινά.
ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΡΧΗΓΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ. Ποτέ δεν εμπιστεύτηκα το κράτος, την εκκλησία, τη δικαιοσύνη, την αστυνομία, και όλους τους υπόλοιπους θεσμούς αυτής της χώρας. Και όχι αδίκως! Διότι να που φτάσαμε σήμερα. Το καρκίνωμα έγινε καθολικό. Κοιτάζω γύρω μου και δεν βλέπω τίποτα αισιόδοξο, τίποτα χαρούμενο, τίποτα καθαρό. Κι αυτό με κάνει να λυπάμαι και να αγωνιώ. Ντρέπομαι που επιτρέψαμε να γίνει αυτό που έγινε, με στενοχωρεί η κατάντια μας. Ανησυχώ που τα αντικαταθλιπτικά βρίσκονται στις τσέπες όλο και περισσότερων. Δείτε την Αθήνα! Καρκατσουλιό, ασχήμια, μηχανάκια που τρέχουν σαν τρελά στο αντίθετο ρεύμα ή πάνω στα πεζοδρόμια, αδιαφορία για τους συμπολίτες με προβλήματα κινητικότητας, γκετοποίηση, ναρκωτικά, ζητιάνοι, δουλεμπόριο δίπλα στο Δημαρχείο, και ένας ασταμάτητος φόβος που δεν υπήρχε πριν μερικά χρόνια. Σε ποιό κράτος, σε ποιόν υπουργό, σε ποιό κόμμα και σε ποιά δημοτική αρχή να πιστέψω λοιπόν;
ΑΠΟ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΑΛΑΚΙΕΣ ΧΟΡΤΑΣΑΜΕ. Και ξαφνικά, κι ενώ όπως είπα θεωρώ ότι ο δημόσιος βίος είναι εξοφλημένη υπόθεση στην Ελλάδα, πριν μερικές εβδομάδες, μου γίνεται πρόταση από την Σεμίνα Διγενή και τον Γιώργο Αμυρά να βάλω υποψηφιότητα ως δημοτικός σύμβουλος στον συνδυασμό ΕΠΙΜΕΝΟΥΜΕ ΑΘΗΝΑ. Όταν μιλήσαμε πιο εκτεταμένα γι΄αυτό, παρά την αρχική μου αρνητικότητα, κατάλαβα ότι η ιστορία αυτή δεν έχει σχέση με όσα ήξερα. Ο Αμυράς, είναι ένας νέος άνδρας με ανοιχτό μυαλό, με ωραίες και φρέσκες ιδέες που (αυτό ήταν το πιο καθοριστικό στο να πω «ναι») δεν στηρίζεται από κάποιο κόμμα. Εν ολίγοις, κατάλαβα ότι ο συνδυασμός ΕΠΙΜΕΝΟΥΜΕ ΑΘΗΝΑ, πρόκειται για μια κίνηση πολιτών. Από απλούς, αγανακτισμένους (και ταυτόχρονα κι ονειροπόλους) πολίτες που αποφάσισαν να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Δέχτηκα λοιπόν με χαρά.
ΚΑΙ ΣΑΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΠΙΡΜΠΙΛΗΣ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΜΟΥ ΟΝΟΜΑ, ΚΑΤΕΒΑΙΝΩ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ως δημοτικός σύμβουλος του Αμυρά, ελπίζοντας αν μη τι άλλο να μπει στο Δημοτικό Συμβούλιο εκείνος. Στον συνδυασμό συμμετέχουν επίσης η Σεμίνα Διγενή, ο συγγραφέας Θανάσης Χειμωνάς, ο δημοσιογράφος Γιώργος Πανόπουλος, ο υπεράνω πάσης υποψίας με την ασυμμάζευτη γλώσσα Μάνος Λαμπράκης αλλά και πυροσβέστες, νοικοκυρές, ηλεκτρολόγοι, γραφίστες, άνεργοι, φοιτητές, ποδηλάτες, κομμώτριες, καλλιτέχνες. Mια ομάδα από εναλλακτικούς outsiders, ας το πούμε έτσι, είμαστε όλοι εμείς, που αν η μη τι άλλο κατέρριψαν ήδη τον μύθο που ταυτίζει τους εναλλακτικούς με τους γραφικούς και τις ψωνάρες.
Ο Πέτρος-Παναγιώτης Μπιρμπίλης είναι δημοσιογράφος-συγγραφέας και υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στην 1η Δημοτική Κοινότητα με τον συνδυασμό ΕΠΙΜΕΝΟΥΜΕ ΑΘΗΝΑ.
εμφάνιση σχολίων